Kontroler do gier wydaje się prostą rzeczą. Kilka przycisków, dwa analogi, spusty z tyłu i gotowe. Problem zaczyna się wtedy, gdy taki układ nie pasuje do dłoni, zakresu ruchu albo siły nacisku. Dla części osób klasyczny pad jest wygodny tylko przez pierwsze pół godziny. Później pojawia się zmęczenie, ból palców albo zwykła irytacja. Właśnie dlatego modułowe kontrolery gamingowe stają się coraz ciekawszym kierunkiem w branży.
W rozmowie o nowoczesnej rozrywce często pojawia się słowo personalizacja. Dotyczy to ustawień gry, wyglądu postaci, poziomu trudności, a coraz częściej także samego sprzętu. Lolajack dobrze wpisuje się w taki kontekst, bo pokazuje, jak mocno cyfrowa rozrywka zależy dziś od wygody i prostego dostępu. W przypadku kontrolerów chodzi jednak o coś bardziej praktycznego. Sprzęt nie powinien wymuszać jednego sposobu grania. Powinien dawać wybór.
Standardowy kontroler powstał z myślą o przeciętnym użytkowniku. Tyle że „przeciętny użytkownik” w prawdziwym życiu nie istnieje. Dłonie mają różny rozmiar, palce różną siłę, a nadgarstki różną wytrzymałość. Do tego dochodzą kontuzje, niepełnosprawności, problemy neurologiczne, choroby stawów albo zwykłe napięcie po wielu godzinach pracy przy komputerze.
W takiej sytuacji nawet prosta gra może stać się męcząca. Mały przycisk może być zbyt trudny do wciśnięcia. Analog może wymagać zbyt precyzyjnego ruchu. Spust może stawiać za duży opór. Dla jednej osoby będzie to drobiazg, dla innej powód, żeby odłożyć grę po kilku minutach.
Modułowy kontroler rozwiązuje część tych problemów, bo pozwala zmienić układ elementów. Przycisk można przesunąć, powiększyć albo zastąpić innym modułem. Sterowanie można przenieść na dodatkowy panel, pedał lub większy przełącznik. To nie jest bajer dla fanów gadżetów. To czasem różnica między „nie dam rady grać” a „wreszcie mogę spróbować”.
Największa siła takiego sprzętu tkwi w tym, że nie ma jednego obowiązkowego układu. Kontroler można ustawić pod konkretną osobę, konkretną grę i konkretny poziom sprawności.
Takie rozwiązania pomagają nie tylko osobom z trwałymi ograniczeniami. Przydają się również po złamaniach, przy przeciążonych nadgarstkach, małych dłoniach albo długich sesjach, gdy klasyczny pad zaczyna męczyć. Dostępność nie musi być czymś wyjątkowym. Może po prostu oznaczać wygodniejszy sprzęt dla większej liczby osób.
W temacie dostępności łatwo wpaść w przesadnie uroczysty ton. A sprawa jest dość prosta. Gry mają dawać przyjemność, więc sprzęt nie powinien być pierwszym przeciwnikiem do pokonania. Jeżeli ktoś chce wejść do gry, kontroler ma pomagać, nie sprawdzać cierpliwość.
Modułowe pady pokazują, że dobry projekt nie musi krzyczeć o swojej wyjątkowości. Może wyglądać zwyczajnie, działać szybko i jednocześnie być bardziej otwarty na różne potrzeby. To chyba najlepszy kierunek, bo nikt nie chce sprzętu, który wygląda jak kompromis. Lepiej mieć urządzenie nowoczesne, solidne i elastyczne.
Podobna zasada działa w wielu miejscach cyfrowej rozrywki. Platformy takie jak Lolajack muszą być zrozumiałe, szybkie i wygodne, bo użytkownik nie ma ochoty walczyć z chaosem na ekranie. W gamingu jest tak samo. Im mniej przeszkód na starcie, tym łatwiej skupić się na samej zabawie.
Jeżeli modułowe kontrolery staną się bardziej popularne, zmieni się także myślenie o samych grach. Twórcy będą musieli częściej zakładać, że sterowanie nie odbywa się wyłącznie przez klasyczny układ pada. To może poprawić mapowanie przycisków, czytelność menu i ustawienia poziomu trudności.
Już teraz wiele gier pozwala zmieniać przypisanie klawiszy, ale nadal bywa z tym różnie. Czasem brakuje pełnej swobody. Czasem jedna akcja jest na stałe przypisana do konkretnego przycisku. Czasem menu ustawień wygląda tak, jakby zostało dodane pięć minut przed premierą. Modułowy sprzęt będzie miał sens tylko wtedy, gdy oprogramowanie pójdzie w tę samą stronę.
Pomysł brzmi dobrze, ale sama idea nie wystarczy. Rynek technologii zna wiele produktów, które wyglądały świetnie w zapowiedziach, a później znikały szybciej niż bateria w starym telefonie. Modułowe kontrolery muszą być praktyczne, dostępne i rozsądnie wycenione.
Największym wyzwaniem będzie połączenie specjalistycznych funkcji z codzienną wygodą. Jeżeli kontroler będzie wyglądał dobrze, działał bez problemów i nie będzie wymagał doktoratu z ustawień, ma szansę trafić do szerszej grupy graczy.
Gaming staje się coraz bardziej różnorodny. Grają dzieci, dorośli, osoby po pracy, osoby z niepełnosprawnościami, gracze turniejowi i osoby, które chcą tylko spokojnie przejść fabułę wieczorem. Jeden sztywny kontroler nie pasuje do takiego świata. To trochę jak sprzedawać wszystkim jeden rozmiar butów i dziwić się, że część osób narzeka.
Modułowe kontrolery mogą poprawić dostępność, bo przesuwają uwagę z samego urządzenia na realne potrzeby użytkownika. Zamiast zmuszać do jednego układu, pozwalają szukać własnego. To niby mała zmiana, ale w praktyce bardzo duża.
Lolajack po raz kolejny można potraktować jako przykład szerszego trendu w cyfrowej rozrywce: liczy się wygoda, dopasowanie i brak niepotrzebnych barier. W grach ta zasada nabiera szczególnego znaczenia, bo dobra zabawa zaczyna się dopiero wtedy, gdy sprzęt przestaje przeszkadzać.
Najlepszy kontroler przyszłości nie musi mieć najbardziej agresywnego designu ani świecić jak centrum miasta w grudniu. Ważniejsze, żeby dało się go ustawić pod konkretne dłonie, konkretne ograniczenia i konkretny styl gry. Właśnie wtedy technologia robi to, co powinna robić od początku: pomaga wejść do świata gry, zamiast zamykać drzwi przed częścią graczy.
Serwis pojezierze24.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy i opinii. Prosimy o zamieszczanie komentarzy dotyczących danej tematyki dyskusji. Wpisy niezwiązane z tematem, wulgarne, obraźliwe, naruszające prawo będą usuwane.
Artykuł nie ma jeszcze komentarzy, bądź pierwszy!