W odstępie kilku tygodniu w Inowrocławiu powstały dwa, duże piękne murale. Nie dość, że znajdują się w bliskiej odległości od Rynku, to jeszcze ze sobą sąsiadują. Oba nawiązują do historii miasta.
Najpierw, w sierpniu br. na budynku przy ul. Narutowicza 6 odsłonięto mural poświęcony Kopalni Soli Inowrocław, we wrześniu natomiast na ścianie kamienicy przy ul. Narutowicza 9 powstał mural upamiętniający lokalną tradycję hutniczą, a mianowicie działającą w mieście przez wiele lat Hutę Szkła „Irena”.
Oba wielkogabarytowe malunki utrzymane są w odcieniach sepii, a ich autorem jest Ariel Kula. Powstały w ramach Inowrocławskiego Budżetu Obywatelskiego.
To piękne upamiętnienie nie tylko historii i dziedzictwa miasta, ale i tysięcy ludzi, którzy związani byli z hutą szkła i kopalnią soli.
Huta Szkła „Irena” powstała w 1924 roku z inicjatywy Franciszka Dzwikowskiego, początkowo produkując głównie butelki szklane. W 1927 roku huta przeszła w ręce Henryka Podkomowskiego, otrzymała nazwę „Irena”. Tuż przed wybuchem II wojny światowej zakład zatrudniał aż 530 pracowników. Produkcja obejmowała około 3000 typów wyrobów szklanych. Specjalnością zakładu były słoje do zapraw typu „Weck”, „Irena” oraz „patent Irena”. Poza tym produkowano szkło stołowe-galanteryjne.
W czasie okupacji zakład przejęli Niemcy. W momencie wyzwolenia Inowrocławia w styczniu 1945 zakład był całkowicie zdewastowany. Wiosną i latem 1945 roku pracownicy odgruzowali zakład i wznowili produkcję.
W okresie PRL-u Huta Szkła „Irena” dynamicznie się rozwijała. Asortyment produkcji w latach 50. był szeroki i obejmował: szkło elektrotechniczne, naczynia akumulatorowe, szkło opakowaniowe, butelki spożywcze i kosmetyczne, słoiki, balony do win, szkło galanteryjne, gospodarcze (szklanki, kieliszki, podstawki) oraz szkło sanitarne i oświetleniowe. Apogeum rozwoju huty to lata 70. XX wieku. Liczba jej pracowników wynosiła ok. 3,5 tys.
Około 80% wyrobów sprzedawano do Iranu, a pozostałe do Wielkiej Brytanii, Irlandii, Belgii, Hiszpanii, Stanów Zjednoczonych. Inowrocławskich wyrobów nie zbywano w Polce.
Zakład przestał działać w 2012 roku. Przedsiębiorstwo jest w stanie likwidacji, a jej dawny teren przy ul. Szklarskiej jest wystawiony na sprzedaż.
Inowrocławska Kopalni Soli powstała w 1889 roku. W latach 70. XX wieku należała do największych producentów soli w Europie. Ze względów bezpieczeństwa i ryzyka katastrofy budowlanej podjęto decyzję o jej zamknięciu oraz celowym zalaniu wodą. Proces zalewania rozpoczęto w 1986 roku. Trwał on kilka lat.
W jej skład wchodziły: kopalnia „Solno” w Inowrocławiu, warzelnia soli w Inowrocławiu oraz znajdująca się w miejscowości Góra koło Inowrocławia, kopalnia otworowa „Góra”.
Sól z „Solno” wyróżniała się unikalną barwą. Oprócz tradycyjnej bieli występowały tam odcienie różu, czerwieni i szarości. Pod miastem znajdowała się rozbudowana sieć korytarzy i komór solnych.
Tradycję dawnego przemysłu solnego kontynuują Inowrocławskie Kopalnie Soli „Solino” S.A., które prowadzą obecnie ekstrakcję solanki i podziemne magazynowanie w pobliskiej Górze oraz Mogilnie.
Fot. J. Bejma
Serwis pojezierze24.pl nie ponosi odpowiedzialności za treść komentarzy i opinii. Prosimy o zamieszczanie komentarzy dotyczących danej tematyki dyskusji. Wpisy niezwiązane z tematem, wulgarne, obraźliwe, naruszające prawo będą usuwane.
Artykuł nie ma jeszcze komentarzy, bądź pierwszy!